به مقدمه کتابی بنام “غزلیات شمس الدین محمد حافظ به ترتیب حروف الفبا” به تصحیح “غلامرضا خان امیر مظاهری” برخوردم که شرح مختصری از زندگی حافظ و مهاجرت خانواده او از نطنز به شیراز ارایه شده است.

در این خلاصه علت مهاجرت خانواده حافظ شیرازی از نطنز به شیراز، کم آب شدن سرشک به علت خریدن آبهای قنات منطقه توسط مرحوم سید حسن واقف و تغییر مسیر آب از سرشک به افوشته عنوان شده است.

تناقضی که اینجا وجود دارد اینکه خواجه شمس الدین حافظ شیرازی شاعر قرن هشتم (۷۲۷-۷۹۲ هـ.ق) بوده و مرحوم سید حسن واقف عارف قرن نهم (۷۸۶ـ ۸۶۸ هـ.ق) بوده است و مرحوم واقف در اواخر عمر حافظ بدنیا آمده است.

اینکه اصلیت پدر حافظ اصفهانی بوده است مورد قبول بسیاری است(*) بدین ترتیب جستجویی کرده و به این نکته رسیدم که پدر حافظ را اهل شهر “تودشک” بخش کوهپایه اصفهان می شناسند. نکته جالب اینکه “سرشک” و “تودشک” بر یک وزن هستند و شاید صرفنظر از مطلب فوق در مورد علت مهاجرت خانواده حافظ، اینکه واقعا اجداد حافظ اهل سرشک نطنز باشند دور از واقع نباشد و این جای بحث دارد.

شایسته است اندیشمندان شهرستان و نیز جناب غلامرضا خان امیر مظاهری نویسنده کتاب دلایل و اطلاعات بیشتری را جستجو و ارائه نمایند.

تصاویر مقدمه این کتاب در ادامه آمده است:

ادامه مطلب»

به قلم سید حسین اعظم واقفى (۱)

در سال ۷۸۶ ه . ق خداوند فرزندى به میر شرف الدین حسین فرزند ابو محمدافوشته اى عطا فرمود که نامش را سیدحسن نهادند، سپس به تاج الدین هم ملقب گردید. چون دوران خردسالى را پشت سر نهاد پدر او را به مکتب عالم ربانى وپیرروشن ضمیر بابا شیخ على عارف بزرگوار نطنز رهنمون گردید تا به کسب علوم متداول زمان بپردازد و به عالم بى پایانعرفان نیز آشنایى حاصل نماید.

زمانى چند سپرى گردید، سید حسن چون ستاره اى در مکتب استاددرخشیدن گرفت. علاوه بر دانشهاى معمول زماندر عرفان نیز طى مدارج نمودو به مقام والایى رسید. مراتب زهد و تقوا و دینداریش بدان پایه رسید که بر بسیارى ازهمگنان پیشى گرفت و به جرگه عارفان پیوست و به سیر وسلوک و طى مقامات شامخ معنوى مشغول گردید. در اینمورد پیشرفت او بدان پایه رسید که ازدلبستگیهاى دنیوى چشم پوشى نمود و تمام دارایى خود را به سال ۸۵۷هجرى قمرى وقف کرد و مردم زمان نیز کارهاى خیر و خداپسندانه اش را معرف او قرارداده و به سید واقفش خواندند وبه این نام مشهور گردید.

ادامه مطلب»